www.monitor.malbork.pl

Roran spojrzał na nią bezradnie.. Spojrzałem na śliczną, skupioną twarz Sheili — głowę lekko przechyliła w lewo i spuściła oczy — i zrobiło mi się trochę lżej na sercu. Może zabrzmi to dziwnie, ale mogłem wpatrywać się w nią godzinami. Nie tylko z powodu jej urody, bynajmniej nie klasycznej, nieco zniekształconej przez kaprys genetyczny lub — co bardziej prawdopodobne — jakieś wydarzenie z jej tajemniczej przeszłości, ale dlatego, że była to żywa, dociekliwa twarz, a jednocześnie tak delikatna, że jeszcze jeden cios mógłby zniszczyć ją nieodwołalnie. Sheila budziła we mnie — wybaczcie ten banał — opiekuńcze uczucia.. – A to dobre, panie. Dałem się oszukać.. Zsunął nożem posiekany seler z deski do krojenia do garnka. Obszedł Norę, by wyjąć parę marchewek z sagana w zlewie. Położył je na desce i najpierw ściął czubki, potem pokroił, cztery jednocześnie.. Lekarze nadal w absolutnym milczeniu, jakby całkowicie zaskoczeni moim istnieniem,.     Rudowłosa i wielkooka Ida Emean wzbudziła wyraźne zainteresowanie wszystkich, nie wyłączając obu magiczek z Nilfgaardu. Wolne elfy z Gór Sinych nie utrzymywały żadnych stosunków nie tylko z ludźmi, ale nawet z żyjcymi bliżej ludzi pobratymcami. A nieliczni wśród wolnych elfów Aen Saevherne - Wiedzący, byli bliską legendzie enigmą. Mało kto, nawet wśród elfów, mógł pochwalić się bliższym kontaktem z Aen Saevheme. Ida wyróżniała się w grupie nie tylko kolorem włosów. W jej biżuterii nie było ani uncji kruszcu, ani karata kamienia - nosiła wyłącznie perły, korale i bursztyny..